Overzicht van de website
Achter de voordeur van een paar appartementen draaien camera's dag en nacht door, en dat is sinds 2011 het idee achter RealLifeCam. Het project omschrijft zichzelf kortweg als het privéleven van andere mensen, live en vierentwintig uur per dag. Geen studiodecor dat na een scène weer wordt opgeruimd, maar huishoudens die gewoon hun gang gaan terwijl er wordt meegekeken. Aan die formule is sinds de start weinig veranderd: het gaat om het dagelijks leven van anderen, op het moment dat het gebeurt.
Dat uitgangspunt kleurt alles wat er te zien is. Onder het label Live-sexcamsites valt dit adres op omdat er geen line-up van modellen voor de lens plaatsneemt: het draait om bewoners die ergens wonen en daar worden gefilmd. De site gaat in haar eigen vragenlijst in op wie die mensen zijn, in welk scenario ze leven en of ze van de camera's op de hoogte zijn — precies de vragen waar een project als dit op staat of valt. Niemand speelt hier een rol die na een paar uur weer is afgelopen; de bewoners blijven, en daarmee wordt het materiaal iets om over langere tijd te volgen.
Ook de aanduidingen die bij de camerabeelden horen, krijgen een eigen toelichting, net als de vraag wat een bezoeker hier kan doen. Daaruit spreekt een aanpak die je niet bij elke livecamsite tegenkomt: niet alleen het beeld zelf wordt behandeld, ook de betekenis erachter. In een project waarin mensen niets voor de camera opvoeren, is dat geen detail — die markeringen vertellen waar je precies naar kijkt en waarom het ene beeld anders is dan het andere.
Dat niet elk moment gevuld is, wordt door de site zelf erkend. De vragenlijst behandelt de situatie waarin iemand alle camera's langsgaat en niemand in het appartement aantreft — kennelijk een ervaring die vaak genoeg terugkomt om er een eigen antwoord aan te wijden. Wie verwacht dat er altijd iemand in beeld is, komt daarmee bedrogen uit: het ritme van de bewoners bepaalt wat er te zien valt, niet het moment waarop de kijker toevallig binnenvalt.
Rond het lidmaatschap is het nodige geregeld. De site maakt onderscheid tussen een Standard- en een Premium-lidmaatschap en legt uit waarin die twee van elkaar verschillen. Er is een route om van Standard naar Premium te gaan, er staat welke betaalmethoden geaccepteerd worden en ook het opzeggen van een lidmaatschap krijgt een eigen toelichting. Twee namen duiken daarbij op: RLC Replay en RLC Remote, elk met een eigen vraag in de reeks. Dat het project in twee niveaus werkt, tekent de opzet: er zit een lidmaatschap omheen, met een verschil tussen wat het ene en het andere niveau biedt.
Waar het uiteindelijk om draait, is nabijheid. Je volgt een huishouden in plaats van een scène, met bewoners wier dagen zich blijven ontvouwen zolang de camera's lopen. Dat vraagt een andere houding dan het doorscrollen van losse clips: de aantrekkingskracht zit hier in de opeenstapeling van gewone momenten, in de wetenschap dat er ook iets kan gebeuren terwijl je niet kijkt. Er zit geen montage tussen het moment en de kijker, dus wat je ziet is wat er op dat ogenblik gebeurt.
Het project loopt inmiddels meer dan een decennium mee en heeft in deze hoek van het aanbod daarmee een behoorlijke staat van dienst. Daardoor krijgt het iets van een langlopende serie waarin je de bewoners gaandeweg leert kennen, met één verschil dat alles bepaalt: er ligt geen script klaar.
Begin bij de mensen zelf: de site vertelt wie er in de appartementen wonen en hoe zij tegen de camera's aankijken. Van daaruit wijst de rest zich vrijwel vanzelf — de beelden, de aanduidingen erbij, het lidmaatschap en de vraag wat er aan de hand is op een moment dat er niemand thuis blijkt te zijn.
